Lakad Oval

by: RD Aliposa

Napapadalas na ang pag-iikot ko sa acad oval, hindi para mamingwit ng gwapo o maglusaw ng taba kundi magbawas ng problema. Sa aking paglalakad, seryoso kong pinag-iisipan at tinitimbang ang mga mabababaw kong problema. Sinusubukan kong hanapan ng paraan kung pa’no ko aayusin ulit ang buhay ko, pa’no ko maibabalik ang dati.

Sa una kong ikot sa acad oval, pinaglimian ko ang kasalukuyan kong estado bilang estudyante. Binilang ko ang mga natitirang araw para sa pagliban, ang sarap kasi mangolekta ng absences lalo na’t lahat ng subjects ay nasubukan ko nang ‘di pasukan.   Nawalan na kasi ako ng ganang pumasok at makinig sa mga dinadaldal ng aking masisipag na professors sa GEs. Baka ang utak ko’y napapagod nang tumanggap ng mga bagong kaalaman. Sa thesis class ko naman ay ‘di ko alam kung may direksyon pa akong sinusundan. Malamang sa susunod na buwan ay makakapagsulat na ako sa sikat na asul na form ng unibersidad.

Pangalawang ikot, at sumulpot sa isip ang aking problema sa pamilya. Noong bata pa ako’y pinilit ko pang lagyan ng scotch tape ang family picture namin, ngunit  ngayon kahit may photoshop na ay ‘di na talaga pwedeng ma-edit o ma-undo ang lahat. Ang bigat pa sa pakiramdam na ang pagdayo pala ng mga kamag-anak ko’y di para sa pagsalubong ng sunflowers sa aking pagtatapos kundi sa pag-aasam na  makuha ang bouquet sa kasal ng aking ama at ng kanyang kinakasama.

Umikot muli, at sa pangatlong beses ay napansin ko mga taong nag-uusap sa Sunken. Buti pa sila may nalalabasan ng tuwa, galit at lungkot. Ngayon kasi ay facebook na lang palagi kaharap ko, o mas malala ay kinakausap ko na ang dingding at ang aking mga stuffed toys, ‘di tulad ng dati na sa pag-uwi ko sa dorm ay wala nang makakapigil sa’king magbulwak ng tsismis sa mga nangyari sa araw ko.  Nahihiya kasi akong makipag-usap sa mga roommates kong nakasalpak lagi ang mga earphones at ka-date ang makakapal at madudugong libro sa math at science. Hindi ko na kaklase mga kabarkada ko kaya minsan nagnanakaw na lang din ako ng kaunting pagkakataon na magbahagi lang ng iilang problema at kwento sa kanila.

Pang-apat na ikot ay napatigil ako sa harap ng Vinzons Hall. Nagbago na rin ang daloy ng aking trabaho sa pahayagan. Aaminin kong nakakalungkot talaga ang iwanan ng mga kasamahang nag-imbita sa’king pumasok sa isang bisyong ang hirap iwanan. Alam ko namang mahalaga para sa kanila ang makapagtapos, pero mahalaga rin naman iyon sa’kin. Napagod na ako sa kapipilit sa kanilang bumalik, desisyon nila ‘yon at nirerespeto ko naman ‘yon. Ngunit may mga pagkakataon ding gusto ko nang tumigil sa bisyong ito. Lagi akong lasing sa puyat at naadik na sa pag-aasam na makatapos ng gawain para sa dyaryo na inuuna ko pa kaysa sa iba. Palagi ko ring binubulong sa pader na sana’y makatakas pa ako sa kung anong balak ng mga panginoon. Minsan nagsisisi akong di ako sumabay sa biyahe ng aking mga kasamahan.

Pinagpatuloy ko ang lakad sa oval ng nakakunot-noo’t nakatungo, sabay lumapit si Zorro at sabi, “ Are you okay? Is this about your boyfriend?” Natatawa akong lumayo kay Zorro. ‘Di lahat ng malungkot at problemado’y pag-ibig ang dahilan.

(philippine collegian 1112)

Bulag, Pipi, Bingi

 by: RD Aliposa

Ipikit mo ang iyong mata at pansamantalang maglakbay sa kadiliman. Ipikit mo ang iyong mga mata at subukan mong alalahanin ang talambuhay ng mga presidente’t bayani na nabaon na sa iyong isipan. Takpan mo ang iyong mata at hayaang magpalunod sa daloy ng kasaysayan at mga kaganapan. Sa mga pahina ng textbook ng kasaysayan, mahihirapan kang hanapin ang mga pagkakamali at baho ng bawat rehimen.  Mapapansin mong binura ang mga katotohanang nakasulat at sinulsihan ang mga butas ng mga kwentong ‘di nila nais maibunyag.

Ngayon, subukan mong buksan ang iyong mata at imulat ang sarili sa katotohanang maaaring binulag ka ng mga aklat. Pinalitan na at nilinis ng gobyerno at simbahan ang binagong kasaysayan na ito sa pag-aakalang ito ang mas nararapat na matutuhan ng mga kabataan.

Hanggang ngayon ay tila mga batang paslit pa rin ang trato ng gobyerno sa mga taong nagnanais makita ang katotohanan at hustisya sa likod ng mga pang-aabusong pilit na tinatakpan. Ngunit hindi rin lang ang taumbayan ang pilit na binubulag ng mga may kapangyarihan. Kahit ang pangulo mismo ay nagbubulag-bulagan sa sarili niyang pamamalakad.

Sa loob ng ilang buwang pagpapatakbo ni Pangulong Benigno Aquino III, marami ng karahasan ang naganap—mula sa mga midya na hangad ay maglahad lang ng angkop na balita, mga estudyanteng lumalaban para sa karapatan, community health workers na nais lamang tumulong sa kapwa,  hanggang sa mga manggagawa’t magsasakang nais lamang makuha ang dapat ay sa kanila. Isa na rito ang isyu sa Hacienda Luisita Inc. (HLI) na pagmamay-ari ng mga Cojuangco-Aquino. Nagmistulang pipi-bulag-bingi si Noynoy sa matagal nang problema ng mga magsasaka sa HLI. Ipinagkatiwala niya sa Korte Suprema ang pagpapasya, at pinabayaan ang korteng magpatawag ng panibagong referendum sa hacienda. Sa referendum, maaari raw mamili ang mga magsasaka kung lupa o bahagi ng kita ang kanilang nais makuha.

Ngunit ang mga magsasaka ay ‘di mga batang maaaring lokohin o pilitin nang paulit-ulit para kumagat sa kung ano ang isusubo sa kanila ng gobyerno. Kahit ‘di man direktang ipakita ng pangulo ang kanyang pagkampi sa kanyang pamilya ay halata pa rin namang naduduwag siyang umaksyon sa napakatagal nang isyu na ito. Tinatakpan niya ang kanyang tenga sa dumaraing na taumbayan, pinipikit niya ang kanyang mga mata sa mga marahas na kaganapan at tinitikom ang bibig para protektahan ang kanyang pamilya.

Darating din ang panahong magiging kabilang si Noynoy sa kasaysayang dinaya at nilinis bago pa mailathala sa mga textbook na pinag-aaralan sa loob ng mga silid-aralan. Huwag sana tayong magpadala sa mga pahinang panlinlang sa’tin sa katotohanan, huwag sana tayong makulong lang sa loob ng klase’t makinig lamang sa kung ano ang sa palagay ng marami ay tama at dapat. Sana mamulat tayo  na kasalukuyan tayong pinapapikit ng gobyerno, upang bulang nating tanggapin ang lahat ng sinasabi nilang nararapat nating itanim sa ating mga utak. Hindi mali ang pagbabasa ng textbook, hindi rin mali ang pag-aaral sa loob ng klase; nais ko lamang iparating na marami ang naaapi at naabuso na nasa labas ng Unibersidad dahil sa simpleng pagpikit ng mga taong nasa taas.

*pasintabi kay Freddie Aguilar

                

(philippine collegian 1112)

To 2007-10011415

 by: RD Aliposa

Ang lamig ng gabing iyon, mas malamig pa ata sa yelong nakababad sa basong may alak. Kahit inaantok na, todo pa rin ang tagay sa likidong ‘di ko akalaing magiging paborito ko sa mga oras na ‘yon. Isang sekreto ang naibahagi na marahil ay isa sa mga pagkakamaling nagawa ko, pero isa sa mga tinik na nais kong bunutin noon pa. Kahit lutang na ang utak dinig ko pa rin ang mga payo, kwento’t reaksyon ng mga kasama na tagos sa dibdib, sa buto, sa lahat! Sa bawat katotohanang ibinato nila, katumbas ay sampal sa pusong tumitibok para sa wala. Mga katotohanang dati ko pa naman alam, na kahit masakit ay pinilit ko lang tiisin. Humahanga lang naman ako, ba’t ko pa tinagay ang ilang baso ng alak? Humahanga lang naman ako, pero bakit ko pa minura sa utak ang aninong ‘di ko man lang nasinagan no’ng gabing iyon?  Bakit ko pa pinuproblema ang mga ito kung humahanga lang naman pala ako?

                Baka raw kasi umiibig na ako sa taong nakapiring ang puso para sa isang ambisyosang katulad ko. Sabihin nating bukambibig ko siya sa mga kaibigan ko, pinapahalagahan ko ang mga pagkakataong kinakausap niya ako, ang hirap  iwasang ‘di ngumiti sa mga banat niya, at higit sa lahat malaking bagay sa ‘kin ang mga simpleng nakakakilig na pagkakataong ako lang ang may alam. Pero paano nila masasabing umiibig ako kung pwede ko pa namang iwasan at pigilan ang kalandiang ito o sa madaling salita kaya ko pang mabuhay na wala siya. Hindi ito pag-ibig, humahanga lang ako’t hanggang doon lang ‘yon.

                Napapagod din naman ako, lalo na kung ako lang naman ang may pagtingin. Nakakahingal na rin ang paghahabol sa mga pagkakataong akala ko ay may kahulugan pero wala naman talaga. Dumating na rin naman ang mga sinyales na dapat na akong tumigil. Una, sinuntok ako ng katotohanang ‘di naman talaga pwede ang magkagusto sa taong mahirap abutin. Pangalawa, nanggaling na rin sa bibig niya mismo na puro na lang ako kalandian. Pangatlo, sigurado akong tingin n’ya sa akin ay isang hamak lang na kaibigang nagpapantasya lang sa wala. Pang-apat, mas marami siyang dapat pagkaabalahan para sa kanyang sariling buhay. Pang-lima, ang gusto niya ay wala ako, ang ayaw niya ay ‘yong kung ano ako. Pang-anim, sa pagsibol ng mga sunflower ay sabay naman siyang maglalaho.

                Kailangan ko nang itigil itong tinatawag niyang ‘kalandian’ na mas inaatupag ko pa raw kaysa sa mga mas mahalagang bagay. Kailangan ko nang bumitaw sa paghawak sa mga imposibleng panaginip. Kailangan ko nang itigil itong kalokohang minsan nagpangiti sa’kin sa mga panahong nalungkot ako. Buburahin ko na ang damdamin kong ito kasama ang mga malalanding status messages ko tungkol sa kanya. Tama naman talaga siya, mas kailangan kong grumadweyt kaysa unahing magpadala sa daloy nitong aking nararamdaman.

                Sana’y ang paghanga o pag-ibig sa isang tao ay parang pansamantalang pagkalasing lang na pagkatapos itulog ang kabangagan ay mawawala rin ang amats pagkabukas. Sana ganoon lang kadali ang lahat. Sa ngayon, sinusubukan kong lunukin ang katotohanan, kahit mahirap ay kailangan ko nang umiwas.

(philippine collegian1011)

Facebook Status

 by: RD  Aliposa

“Pag- ibig, puro ka na lang pag-ibig”, ‘yan ang madalas i-comment ng mga kaklase ko sa mga emo kong status message. Matagal-tagal na rin ako sa Facebook at alam kong sukang-suka na ang mga tao sa mga status ko na tila may pinariringgan palagi. Kung kaya ko lang sana sabihin sa taong iyon kung ano ang nararamdaman ko para sa kanya, di tapos na sana ang mga ka-emohan ko sa buhay. Pero mahirap talagang gawin ang personal na pag-amin dahil naranasan ko na ang iwasan ako ng crush ko. Isa ‘yun siguro sa mga pinakamasaklap na nangyari sa buhay ko sa kolehiyo. Isang pagkakamaling pinagsisisihan ko hanggang sa ngayon sapagkat nasira ang espesyal naming pagkakaibigan.

                Ayaw ko nang maulit iyon, kaya sa Facebook ko na lang sinasagad ang kalandian ko sa buhay. Pasintabi sa mga nandidiri at nasusuka na sa mga status ko, patawad sa mga taong hindi inakalang masasabi ko ‘yung mga bagay na iyon sa Facebook at paumanhin sa mga kamag-anak kong nag-aakalang nababaliw na ako. Siguro namamaga na dila ng crush ko kasi madalas ko siyang kinukwento sa mga status ko.

                Palagi kong naibabahagi sa FB ang mga nakaka-inlab na sandaling kasama ko siya, ang mga nakakikilig na bagay na sinabi niya na agad ko namang ipinapaalam sa mundo at ang mga araw ko sa FA na kahit likod niya lang ang nakita ko, napupuno na ng kaligayahan ang mga araw ko. Madalas din ako mag-post ng mga banat o quotes na patama sa aking napakadesperadang love story. Napupuno naman ito ng mga likes at comments kasi ‘di lang naman ako ang desperada sa pag-ibig. Nagagawa ko ring ipagmalaki kung gaano siya kabait at ka-astig kahit ‘di naman talaga siya gwapo. Nagtataka nga ang mga kaibigan kong nakakaalam kung bakit daw siya ang natipuhan ko. Kasalanan ko bang nahulog ako sa gago niyang patibong?

                Bukod sa plates at pera, nagagawa ko ring murahin ang crush ko nang hindi nagdadalawang-isip. Nakagagaan ng pakiramdam na nailalabas ko ang galit sa isang simpleng pag-type lang ng status. Napupuno ng maiinit na mura ang wall ko dahil sa mga kagaguhan niya sa buhay. Nakaiinis lang na narinig ko pa talaga galing sa kanya ang pangalan ng crush niya at mga tipo niya sa mga babae (at muli, salamat sa Facebook, na-stalk ko ang pinakamamahal niya). Masakit lang malaman ang katotohanang talo na ako sa laban; mas maganda, mas matalino at mas mayaman ‘yung crush niya crush kaysa sa’kin.

                Ngunit kahit alam kong may laman nang iba ang puso niya, okey lang sa’kin. Hindi naman siguro kasalanan ang humanga sa isang gagong paasa. Masakit lang malaman ang  katotohanang wala naman talagang mangyayari sa love life ko kung idadaan ko lang sa status kong nakakaloka.

                Alam kong darating din ang araw na titigil na ako sa kaka-stat tungkol sa kanya. Kung magpalit na siya ng relationship status, saka na ako titigil sa kakaemote. Sa ngayon, hindi pa naman siya ‘in a relationship’ o ‘married’ kaya asahan niyang mapupuno pa ng kalandian at emosyon ang status ko!

                Sa crush ko: ang hirap magpigil ng damdamin, parang gusto ko nang isuka sa’yo ‘tong nararamdaman ko pero hindi ko magawa kasi alam kong magagalit ka sa personal. Pero matuwa ka sana na ikaw ang bukambibig ko sa status. Siguro hanggang Facebook  na lang  ang nararamdaman kong ito. Patawad sa mga murang inireregalo ko sa’yo nang wala kang kamalay-malay. Maaaring nadadaanan mo na ang status ko, pero malamang ‘di mo iisiping ikaw ‘yon.

Pero salamat, dahil sa ’yo napuno ng mga puso ang aking tigang na Facebook wall.

P.S. Ayaw kong mag-assume kaya huwag ka ring mag-assume. Tandaan mo rin ito, BABAE ako, kahit madalas akong nakikipagbarilan sa inyo. BANG!

from Philippine Collegian year 2010-2011

Ulod

TRADITIONAL: PAPER COLLAGE AND INK

deviantart:

http://tusoksiomai91.deviantart.com/

ULOD ay WARAY para sa UOD o BULATE...UOD SA ULO= ULOD.

I am HEAVY

DIGITAL: PS CS4 AND TABLET

 deviantart:

http://tusoksiomai91.deviantart.com/

Naadik sa larong TEAMFORTRESS2..paggalit ka, nababaliw, nanggigil, tinatamad mag-aral, desperadong maglaro (at aakyat ng gate para lang maglaro) at makasama ang barkada kung saan pwede kang magmura at ipakita ang tunay na ikaw...haix..miss ko na ang mga araw na yun....grapix barkadismo! T___T

Patawad Leonardo Da Vinci

DIGITAL: PS CS4  AND TABLET

deviantart:

http://tusoksiomai91.deviantart.com/

Para sa pinakamamahal kong TFA(ARTHISTORY) para tog sa'yo! waaaaaaaaaaaaaaaaah! dinaya at pinatungan ng photoshop brush ang masterpiece ng isang panginoon.. patawad da vinci...alam kong hindi lang ako ang nagbaboy kay mona lisa....